Stel: je hebt de mogelijkheid om door de tijd te reizen.
Hiervoor hoef je alleen maar even een donkere ruimte in te gaan en het moment
dat je wilt veranderen voor je te halen. Als je vervolgens je ogen opent ben je
aanwezig net voor dat moment aanbreekt en zo kun je de afloop veranderen.
Daarover gaat de film “About time”, geproduceerd door de
makers van o.a. “Nothing Hill” en “Love Actually”. In eerste instantie lijkt
het superhandig als je op die manier een genant moment kunt over doen. Zodat je
je niet verspreekt bij de eerste ontmoeting met je aanstaande schoonouders
terwijl je net het bed van hun dochter uit gestruikeld bent.
In hoeverre zou je zelf in staat willen zijn om momenten te
veranderen zodat de uitkomst gunstiger voor jou uitpakt? Best interessant om
dat eens op een rijtje te zetten.
Persoonlijk kan ik wel een paar zaken bedenken waarbij ik
even terug in de tijd zou willen om mezelf in een iets positiever daglicht te
plaatsen.
Zoals die ochtend na een oersaaie bruiloft van een stel
voetballiefhebbers die ik via mijn toenmalige vriend nog
maar één keer had ontmoet. Terwijl onze vriendjes in de regen een wedstrijd aan
het spelen waren, zat ik op een druilerige zondagochtend in de lokale voetbalkantine
nog wat katterig tussen onbekende meiden de bruiloft te analyseren. Waarbij ik
bepaald geen blad voor mijn mond nam. Dat moment zou ik graag nog eens over
willen doen. Zodat ik kon zeggen dat ik het een geweldig gezellig feest had
gevonden (i.p.v. slaapverwekkend), de bruid een prachtige jurk aanhad (echt
gewoon teveel jurk,) dat ze straalde van geluk (de dikke lage make-up maakte
haar onherkenbaar). Dan hadden die vrouwen me tenminste niet zo vuil aangekeken
omdat de nieuwbakken bruid er ook toevallig bij zat.
Of al die keren dat mijn acht jaar jongere broertje allerlei
ongelukjes had, uitgerekend net als mijn ouders niet thuis waren. Dan zou ik
alvast voor het puntige tuinhekje zijn gaan staan zodat ik hem kon opvangen
voordat hij met z’n kleine fietsje een salto maakte en met z’n hoofd op een
houten punt terecht kwam. Dan had ik samen met hem gewacht met oversteken zodat
die auto eerst voorbij was en hij zonder kleerscheuren aan de overkant was
aangekomen. En bovendien had ik dan mijn moeder de stroef lopende rits van z’n
tuinbroekje dicht laten trekken….
Ik zou zorgen dat ik niet meer in het water maar terug op de
boot geklommen was zodat mijn lieve broertje niet meer vanaf de reling op mijn
hoofd zou kunnen plassen. Tijdens de twee uur durende bergwandeling in
Frankrijk zou ik bij mijn ouders in de buurt gebleven zijn zodat ik niet in
paniek dat hele stuk in m’n eentje hoefde af te dalen. En ik had waarschijnlijk die overtocht naar
Hull toch maar wel naar een weekend laten verzetten waarin er geen Zuidwesterstorm
voorspeld werd.
Maar als ik dat en nog veel meer allemaal had kunnen
veranderen, wat had ik dan nog meegemaakt en wat had ik er van geleerd? Want
ondanks de vele pieken en dalen liep er ook wel een grote rode draad doorheen:
humor en relativering. Oké, dan ga je maar op je bek in die voetbalkantine.
Maar je hebt wel een ontzettend komisch-genant verhaal voor bij de borrel. Dan
ben je maar 12 uur zeeziek op een klotsend schip – wel stoer om het te kunnen
navertellen, toch?
Zonder al die tenenkrommende en soms hele vervelende
situaties was mijn leven heel veilig geweest, zonder vallen en opstaan, zonder
problemen, zonder verdriet. Was ik dan wel klaar geweest voor de echte grote
bergen die er later zouden opdoemen? Het komische hieraan is dat ik altijd heb
geprobeerd ‘’op veilig’’ te spelen. Alles het liefst zo veel mogelijk in de
hand willen houden en zelf regelen, juist om dat soort onzekere situaties te
voorkomen. Als ik 30 jaar geleden de kans had gehad om een tijdmachine te
kunnen gebruiken had ik er zonder twijfel ja tegen gezegd.
Nu denk ik dat, als die kans zich voor zou doen, ik het toch
maar aan me voorbij laat gaan. Ja, ik
zou nog een paar extra potjes Rummicub met mijn opa kunnen spelen, ervoor
zorgen dat zijn lievelingskat nog zou leven en graag nog een keertje gezellig
met mijn oma kunnen theeleuten. Met een speculaasje erbij natuurlijk.
Maar volgens het concept van tijdreizen kun je overlijden en
geboortes niet omzeilen - dat proces gaat gewoon door. De boodschap van
tijdreizen ja of nee is niet of je alle mindere momenten zou willen overdoen.
Het wijst je er juist op dat je elke dag, elk moment moet zien en beleven zoals
het zich voordoet. Met een gezonde dosis relativeringsvermogen en humor. Lach maar
eens om je eigen stommiteit als je een lantaarnpaal tegenkomt die niet opzij
gaat, zodat je een gigantisch ei op je voorhoofd kweekt. Neem de rust waar je
lijf om schreeuwt als je je beroerd voelt en erger je niet aan het feit dat het
helemaal niet uit komt dat je juist nu ziek bent. Kortom : leef bewust en
geniet. Al dan niet met vallen en opstaan.
Ik heb in ieder geval genoten van die film, het heeft me
zeker aan het denken gezet plus : het leverde genoeg stof tot nadenken en deze
column op. En dat kan niemand me meer afnemen !
