Inpakken en wegwezen

Wij weten het echt wel hoor, ook al smokkelen ze de koffers van zolder hun slaapkamer in en denken ze dat we het niet merken. Wat denken ze nou – dat we gek zijn of zo? Zodra er ook maar enige activiteit te bespeuren is van een naderend vertrek, zijn die lui gewoon niet meer te vertrouwen. Ze moeten dan echt in de gaten gehouden worden en we willen zeker niet meer aangehaald of geknuffeld worden.  Want diezelfde liefdevolle handen die ons net nog aaiden zullen ons ongetwijfeld 2 weken bij een pension achterlaten.

De eerste tekenen van dit verraad zijn vrij duidelijk: op een bepaalde avond mogen we opeens niet meer naar buiten. Hoezo niet? Normaal gesproken kletsen ze heel wat af tegen ons, maar nu blijft een antwoord uit. Hun schuldige gezicht spreekt echter boekdelen. Vervolgens blijkt  het konijnenhok er opeens niet meer te staan – 2^e aanwijzing. Ze zijn wat nerveus, lopen heen en weer met kleding, boodschappen.

De vorige keer konden we ’s avonds heel snel en onverwachts ontsnappen en deden we net alsof we het urenlange geroep niet hoorden. Pas in de loop van de volgende ochtend kwamen we kijken of de kust veilig was. Fout – helemaal fout. Voor we het wisten werden we in ons nekvel gegrepen en zaten we binnen een half uur met 60 anderen in een “hotel”. Wat een ellende. Je moest je eten verdedigen, een rustig plekje was er haast niet te vinden en er was er altijd wel een aan het janken.

Wij horen de kinderen zachtjes overleggen: “Kunnen we de buurvrouw niet vragen om voor ze te zorgen?” Goed plan. Maar nee daar heb je het vrouwtje weer die roet in het eten gooit : “Nee, want dan komen ze ’s nachts misschien niet binnen, of als er wat met ze gebeurt – ik zou me geen raad weten!” Ja nou en, dan zouden we een nachtje doorzakken, we weten de weg naar huis terug prima te vinden hoor. En die schijnheilige bezorgdheid – ga toch weg. Lekker makkelijk hoor, ons dumpen als jullie op vakantie gaan. Gezellig. Waarom heb je ons ooit genomen als je ons toch niet mee wilt nemen op vakantie – je kinderen gaan toch ook mee, waarom wij dan niet!

Maar goed, wij katten zijn koel en flexibel. We passen ons wel weer aan. Reken er echter op dat we je behoorlijk zullen laten rennen voor wij ons laten vangen voor dat reismandje. En denk maar niet dat we bij jullie warm zullen begroeten over 2 weken. Bekijk het maar. Nou – schiet op met dat mandje, dan hebben we het weer gehad. Inpakken – en wegwezen!