Aftellen

Het aftellen is begonnen. Gisteren 6 juli hebben we officieel de allerlaatste trainingstocht gelopen voor de aankomende Vierdaagse in Nijmegen. Goed ingesmeerd, voorzien van pet, zonnebril en korte broek vertrokken we rond 08.00 uur vanaf de parkeerplaats bij het zwembad in Papendrecht. Waarbij we meewarig werden nagekeken door wat vroege badgasten die juist de verkoeling gingen opzoeken.

Die verbaasde blikken kregen we wel vaker vandaag. Zeker toen het kwik al snel opliep naar 25ºC kwamen er ook nog opmerkingen bij.  
Wat zijn jullie aan het doen?  
Nou gewoon, aan het trainen voor de Vierdaagse.
Daar aan het water kun je lekker zitten hoor!
Bedankt, die zijn we net misgelopen dus we gaan liever door.
Hoeveel kilometer moeten jullie nog dan?
We zijn bijna op de helft, dus nog maar 19 km ongeveer.
?! - Nou eh, sterkte dan maar...

Die laatste opmerking ging uiteraard vergezeld van hoofdschudden en opgetrokken wenkbrauwen. Je kon het ze bijna horen denk: stelletje mafkezen.

Tja, waarom doe ik  het eigenlijk ook? Ik weet dat ik het kan, vorig jaar heb ik die Vierdaagse voor de eerste keer toch al succesvol uitgelopen. Waarom in hemelsnaam dan weer dat afzien van het opstaan middenin de nacht? Tegen hangen en wurgen in een ontbijt naar binnen werken. Zwalkend van de slaap door stille buitenwijken naar de fietsparkeerplaats fietsen. Een half uur in de rij staan voor de start terwijl de lallende studenten in je oor schreeuwen: Je kunt het, nog maar 40 km te gaan! 
Bij slecht weer je regenjack aan/uit/aan/uit. Je broek die zeiknat aan je benen plakt. Mascara die inmiddels op je kin zit. Na negen uur lopen eindelijk je kreunende voeten verlossen van de martelwerktuigen die schoenen heten. Sokken uitwringen, kranten in je schoenen, hopen dat ze de volgende dag droog zijn.
Met een fel zonnetje precies het tegenovergestelde: water drinken tot je erbij neervalt, je pijnlijk dikke voeten negerend en vooral beslist niet denken dat je eigenlijk liever in een zwembad zou willen liggen - nee joh, dit is veel leuker!
En dat was pas de eerste dag - nog drie te gaan....

Het is gewoon de sfeer eromheen. Eén groot feest is het daar in Nijmegen en omgeving. Zelfs al ben je geen feestvierder, je wordt er gewoon helemaal in meegezogen als het ware. Plus het feit dat je in staat blijkt te zijn om je grenzen ver te kunnen overschrijden, zowel fysiek als mentaal, dat geeft gewoon een enorme kick.  De saamhorigheid van medewandelaars. Je maatjes die het net zo zwaar hebben maar je er met wat grappen of een sterke arm om je schouders, doorheen praten. Dan neem je die enorme vermoeidheid, spierpijn en protesterende voeten maar voor lief. 
Je doet het voor die medaille. Je doet het voor het spektakel er om heen. En het is simpel: als je de Vierdaagse hebt uitgelopen, kan je de hele wereld aan.

Nijmegen: ik ben er klaar voor.