Leerproces

Wij Nederlanders zijn toch wel een raar volk. 

Tenminste, bekeken vanuit de ogen van een buitenlandse. Probeer bijvoorbeeld maar eens uit te leggen waarom wij een overledene gemiddeld een kleine week in een kist laten rusten ter afscheid. Terwijl in andere (warmere) landen de crematie of begrafenis al binnen 2 tot 3 dagen na het overlijden plaats vindt. Ik wist dat mijn uitleg niet helemaal overkwam toen ik naar de koelkast wees om e.e.a. te verduidelijken.  Gelukkig kon ze er na de eerste schok wel om lachen en begreep ze al snel wat ik echt bedoelde: dat er een koelelement bijna zo groot als een koelkast onder de kist geplaatst wordt. 

Ze is best wel slim, ‘’mijn’’ leerlinge, en we komen er met behulp van een woordenboek, humor en veel, heel veel improvisatie steeds weer uit.

Ik wist echt niet waar ik aan begon met het ondertekenen van een contract via Vluchtelingenwerk als vrijwillig taalcoach. Eerlijk gezegd heb ik me er wel een beetje op verkeken. Dat doe ik wel even, dacht ik, zo moeilijk kan dat toch niet zijn om iemand die ruim een half jaar in Nederland is, een beetje vlot onze taal te leren spreken? Viel dat even tegen. 

Het is de bedoeling dat ik haar een beetje wegwijs maak in de wirwar van Nederlandse gewoonten en cultuur, en daarbij ook nog wat conversatie bij breng. Hoe en wanneer mag ik helemaal zelf invullen, als het maar minstens 1x per 2 weken is.  Dat leek me een hele leuke uitdaging – weet je wat, ik ging er gewoon elke week een ochtendje aan besteden! Ik zou haar wel even vertellen hoe het nou precies zat met de seizoenen, de feestdagen, de vakanties, ons eten & drinken en nog veel meer.

Nu zijn we bijna een half jaar verder en ik vraag me af wie er nu meer geleerd heeft van die wekelijkse uurtjes les. Ja, zij leert wat Nederlands van mij. Maar zij heeft mij geleerd geduldig te zijn, eindeloos herhalen, uitleggen, improviseren. En dat je blij moet zijn met wat je hebt. Ze zou er ik weet niet wat voor over hebben om haar kinderen gewoon te zien spelen of kunnen knuffelen. Of te kibbelen met haar man en hem daarna plagerig weer in de armen te sluiten. Het is al bijna een jaar geleden dat ze dat voor het laatst heeft kunnen doen. Een ellenlange bureaucratische rompslomp staat een snelle hereniging voorlopig nog maanden in de weg. 

Ze kan zich ondertussen al redelijk goed uitdrukken, mede dankzij de 3 dagen verplichte Nederlandse les die ze daarnaast bij een talenpracticum moet volgen. Als je wekelijks met iemand optrekt die onze taal nog niet helemaal onder de knie heeft, ontwikkel je echter ook een soort band waardoor je die persoon sneller begrijpt. Zo heeft ze me duidelijk kunnen maken dat ze één op één converseren ‘’makkelijker” vindt dan drie keer per week vier uur met een koptelefoon Nederlandse zinnetjes herhalen. 

Het feit dat kinderen hier een herfst-, kerst-, voorjaars-, mei- en zomervakantie hebben vindt ze ronduit verbijsterend. Waar zij vandaan komt heeft de jeugd alleen in december en januari vrij, vanwege de extreme kou die dan overheerst. De wegen naar school zijn dan vanwege hevige sneeuwval niet meer begaanbaar dus alles blijft gewoon gesloten. Pas begin februari, maart kunnen ze weer naar buiten en vervolgens zitten ze verder het hele jaar tot aan december weer in de schoolbanken. Met een korte onderbreking van 2 weken in de zomervakantie. Toen ik dat mijn pubers vertelde viel hun mond open. Ongelooflijk – twee maanden vrij en dan gewoon het hele jaar door naar school. Niet te bevatten – en dan klaagden zij over een verkorting van hun zomervakantie van zeven naar zes weken….

We lachen ook heel wat af tijdens die wekelijkse taaluurtjes. Als ik haar een woord probeer uit te leggen m.b.v. haar woordenboek, zegt zij al bij voorbaat in haar taal wat ze denkt dat het is. “Ja, precies, dat bedoel ik!” is dan mijn reactie. Hilarisch, als je bedenkt dat ik nog niet eens tot tien kan tellen in haar taal.

Sinds kort kan ze me ook sms’jes sturen in behoorlijk Nederlands, als ze een keer verhinderd is of een afspraak wil verzetten. Ze is een echte doorzetster en ik vind het bewonderenswaardig wat ze in zo’n tamelijk korte tijd al heeft geleerd. Helemaal alleen in een vreemd land en dan toch gewoon doorgaan. 

Dankzij Vluchtelingenwerk heeft ze o.a. de kans gekregen hier Nederlands te leren en te integreren.

Het is erg leuk om mee te maken hoe iemand groeit in het leerproces om zowel de taal, dit land, de bewoners en de cultuur te begrijpen. Alhoewel ik het voorlopig veiligheidshalve nog maar even hou bij de taal en niet al te diep in ga op onze culturele gewoonten en tradities. Voor je het weet heb je de VN op je dak - en dat is met geen enkel woordenboek uit te leggen...