TV - ja of nee?

Laatste stelde iemand op Facebook de vraag: Kan je drie weken zonder TV?
Mijn eerste reactie was: Absoluut. Geen probleem, dat doen we elk jaar al tijdens de vakantie.
Toen ging ik eens verder nadenken. Wat maakt TV nou eigenlijk zo'n belangrijk onderdeel van je leven? Meestal is het toch bagger en ellende wat er te zien is. En toch blijf je kijken, uit gewoonte, nieuwsgierigheid, luiheid. Af en toe is er eens een leuke film of serie. En soms is het wel aardig om het ''uit te zitten" alleen maar om de dag erna te kunnen meepraten over het onderwerp.

Neem bijvoorbeeld het RTL 4 programma "Ik kan het niet alleen". Volgens deze commerciële zender "schakelen mensen een groep van 35 mensen in om hen van objectief advies te voorzien bij een persoonlijk dilemma".
Ik heb het nu enkele keren gezien en heb er een heel onbestemd gevoel over. Menen ze dit "hulpprogramma" nu echt serieus of is het gewoon allemaal in scène gezet?

Je ziet een vrouw, laten we haar Marja noemen, van midden 40 die een eigen kledingzaak heeft. Ze steekt er zoveel tijd in dat het ten koste gaat van haar gezin. Marja's dilemma is : "Kies ik voor m'n zaak of voor m'n gezin?"

Nog afgezien van het feit of je daarvoor als moderne, zelfstandige vrouw nu echt de hulp van vijfendertig mensen, een overactieve cameraploeg en het betweterige achtergrondcommentaar van Peter van der Vorst moet inroepen - het komt mij allemaal zo onecht over.

Marja wordt de hele dag gevolgd, tot in het belachelijke toe. Ze staat te koken in haar kleine keuken en de hele groep staat haar als een stel ernstige haringen in een ton te observeren. Een eenzame wandeling in de polder werkt op je lachspieren als je de ruim dertig man er in een gezapig tempo achteraan ziet hobbelen. Hoe kun je zo'n "hulpprogramma" nou serieus nemen? Eerlijk gezegd kijk ik er puur alleen maar naar om erachter te komen waarom die personen de hulp van zo'n programma inschakeld hebben. Dat is me nog steeds een groot raadsel.

Dan de verplichte humor. Als kind ergerde ik me ook al mateloos aan die ingeblikte lach- en klapgeluiden die om de haverklap te horen waren bij een komedie. Net alsof je te dom was om te snappen dat er zojuist iets grappigs gezegd of gebeurd was. Als eenheidsworst allemaal tegelijk lachen op hetzelfde moment om dezelfde grap. We zijn er zo aan gewend geraakt dat een serie als Toren C of The Office gewoon vreemd stil klinkt. Erg verfrissend dat je zelf mag bepalen of je iets al dan niet grappig vindt. Daarom vond en vind ik een theatervoorstelling altijd zo leuk. Je zit er middenin, wordt er bij betrokken en je beleeft het veel meer dan op zo'n platte beeldbuis.

Met meer dan twintig zenders aan mogelijkheden is TV kijken eigenlijk net zoiets als surfen op Internet: je kunt ook teveel aanbod hebben.

"Hee - er zit een knop op je TV, die helpt je zo uit de puree!". Wie kan zich die nostalgische, rebelse tekst eind jaren '70 nog herinneren? "Druk 'm in en ga maar mee...."

Maar wat mij betreft was die goeie ouwe Toon Hermans de enige die het hele TV-gebeuren tientallen jaren geleden al het meest treffend kon verwoorden: "TV kijken is zoiets als met de ogen eten uit de muur."
Ik ga de komende tijd maar weer eens een goed dik boek lezen.
TV uit dus - ja graag!

4 juli 2013 om 21:44